ΑΥΤΟΝΟΜΑ ΣΧΗΜΑΤΑ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΣΙΤΙΣΗ

2010-11-27T15:42:00.000-08:00

Στον απόηχο των εξαγγελιών της υπουργού παιδείας σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, η φοιτητική κοινότητα της Κομοτηνής δέχεται ένα ισχυρό πλήγμα. Πιο συγκεκριμένα, ο πρόεδρος του ΕΙΝ (Εθνικό Ίδρυμα Νεότητας) ανήγγειλε την αλλαγή του τρόπου λειτουργίας της λέσχης που βρίσκεται στην Πανεπιστημιούπολη. Από τη Δευτέρα 29/11/2010 στη συγκεκριμένη λέσχη θα σιτίζονται μόνο οι οικότροφοι φοιτητές (δηλαδή οι φοιτητές που διαμένουν στις εστίες), επιδεικνύοντας κάρτα σίτισης. Είναι σαφές πως αυτή η αλλαγή αναιρεί το κεκτημένο και πλέον αυτονόητο δικαίωμα όλων ανεξαιρέτως των φοιτητών να σιτίζονται δωρεάν, αναγκάζοντας τη μεγαλύτερη μερίδα τους να τρέφεται με τα αμφιβόλου ποιότητος (catering) γεύματα που προσφέρονται στην ιδιωτική λέσχη του κερδοσκόπου Χούτου.

Η δικαιολογία που προέβαλε ο πρόεδρος του ΕΙΝ για την παρούσα απόφαση είναι η έλλειψη οικονομικών πόρων για την εύρυθμη λειτουργία μιας δημόσιας λέσχης που θα εξυπηρετεί χιλιάδες φοιτήτες. Είναι εμφανές, λοιπόν, ότι στα πλαίσια των περικοπών που επιβάλλει το κράτος για να προσαρμοστεί στις επιταγές του Μνημονίου, βάζει στο στόχαστρο ακόμη μια φορά τους φοιτητές και το δημόσιο πανεπιστήμιο. Πρόκειται στην ουσία για περικοπές που αναδιαμορφώνουν τους κοινωνικούς συσχετισμούς, καθώς μεσαία και κατώτερα κοινωνικά στρώματα έχουν αναλάβει το βάρος της καπιταλιστικής κρίσης που προήλθε, μεταξύ άλλων, από την έκρηξη της φούσκας του νεοφιλελευθερισμού. Είναι πλέον ορατή η ολική επίθεση του συστήματος απέναντι σε όλες ανεξαιρέτως τις κοινωνικές ομάδες, οι οποίες καλούνται να αντιμετωπίσουν έναν κοινό κίνδυνο.

Όσον αφορά, λοιπόν, το πρόβλημα της λεσχης, είναι επιτακτική ανάγκη να αντιδράσει μαζικά η φοιτητική κοινότητα για να διατηρήσει τα κεκτημένα της και να επιδιώξει μια ριζοσπαστική τομή στον τρόπο λειτουργίας της σίτισης. Η διαμαρτυρία μας δεν πρέπει να στραφεί απέναντι στις αξιώσεις ορισμένων οικοτρόφων, με τους οποίους αντιθέτως, πρέπε να βρούμε ένα σημείο σύγκλισης, ώστε να υπάρξει κοινός αγώνας. Ο εχθρός μας δεν είναι μια αντιδραστική μερίδα των οικοτρόφων, αλλά οι κερδοσκοπικοί φορείς, οι μεγαλοεργολάβοι και οι ιδιώτες, που επικαλούμενοι την κρίση έρχονται να αντλήσουν υπεραξία από τα αυτονόητα δικαιώματα των φοιτητών, όπως η δωρεάν σίτιση. Σε αντίθεση με αυτό, το δικό μας πρόταγμα και η δική μας επιδίωξη είναι μια λέσχη αυτοδιαχειριζόμενη από την πανεπιστημιακή κοινότητα συλλήβδην, μέσω ανακλητών επιτροπών, όπου η διαχείριση του κρατικού προϋπολογισμού θα γίνεται χωρίς μεσάζοντες. Μέσα από ανοιχτές και επί ίσοις όροις διαβουλεύσεις της πανεπιστημιακής κοινότητας μπορεί να διαμορφωθεί ο ακριβής χαρακτήρας μιας αποτελεσματικής, διαφορετικής λειτουργίας. Απαιτούμε δωρεάν σίτιση για όλους τους φοιτητές, αλλά και για όσους, εξ’ αιτίας της ανεπάρκειας του κοινωνικού κράτους, καταφεύγουν στη φοιτητική λέσχη. Ίδια ακριβώς είναι η απαίτησή μας και για τη λέσχη στην Παλιά Νομική, η οποία πρέπει να απαλλαχθεί από την ιδιωτική διαχείριση και να περάσει στον έλεγχο του πανεπιστημίου.

Το 2005 είχε τεθεί και πάλι υπό αμφισβήτηση το δικαίωμα δωρεάν σίτισης. Ωστόσο, τα αντανακλαστικά του φοιτητικού κινήματος, σε συνδυασμό με τον ενιαίο και μαζικό αγώνα, κατάφεραν να αντικρούσουν την απειλή και να διατηρήσουν τα κεκτημένα. Έτσι και σήμερα, αντιδρούμε με καταλήψεις, πορείες και διαρκείς παρεμβάσεις, ώστε να δημιουργήσουμε ισχυρούς αντιθεσμούς μέσα στο πανεπιστήμιο, σε απάντηση στη γενικευμένη επίθεση προς τα κεκτημένα μας και πέρα από αυτά.

-ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΡΥΤΑΝΕΙΑΣ ΔΠΘ.
-ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΜΑΣ.

ΑΥΤΟΝΟΜΑ ΣΧΗΜΑΤΑ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ

Κείμενο για την επέτειο του Πολυτεχνείου

2010-11-17T03:30:00.000-08:00

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

Η εξέγερση στο Πολυτεχνείο στις 17 Νοέμβρη 1973 έθεσε τρία βασικά αιτήματα: ψωμί, παιδεία, ελευθερία. Όσο θεμελιώδη ήταν αυτά τα αιτήματα, όμως, τότε άλλο τόσο τετριμμένη είναι η στείρα, γενικευμένη αναπαραγωγή τους 37 χρόνια μετά. Η αναπαραγωγή αυτή είναι εσφαλμένη: Πρώτον διότι στηρίζεται στην προβολή της σημερινής κοινωνικής κατάστασης στο τότε, αλλά και στην αντίστοιχη αναγωγή της παρελθοντικής κατάστασης στο σήμερα. Δεύτερον, λόγω της αλλοίωσης της σημασίας των αιτημάτων, είτε μέσω της διαστολής είτε μέσω της συστολής της, με σκοπό την πολιτική και ιδεολογική ιδιοποίηση.

Οι έννοιες στην ιστορία αλλάζουν σημασία. Ελευθερία τότε σήμαινε για την πλειονότητα απαλλαγή από τη δικτατορία και μετάβαση σε μία δημοκρατία αστικού τύπου, με τα –στερημένα- δικαιώματα που αυτή συνεπαγόταν. Σήμερα τα δεσμά μας είναι διαφορετικά. Το νέο πολιτικό καθεστώς που έδιωξε τα τανκς και η απορρέουσα, λογική ανάπτυξη του οικονομικού σκέλους του -του οικονομικού φιλελευθερισμού- σε παγκόσμιο επίπεδο εγκαθιστούν μία άλλου τύπου υποδούλωση. Υποδούλωση στην αγορά και τους μηχανισμούς της, στη διεθνή καπιταλιστική τρομοκρατία, η οποία εκφράζεται αυτή τη στιγμή στη χώρα μας μέσω του μνημονίου. Η αποσάθρωση του κοινωνικού μηχανισμού πρόνοιας, η στέρηση τον εργασιακών δικαιωμάτων, όπως επίσης η μείωση μισθών και συντάξεων συναποτελούν ένα νέο καθεστώς ομηρίας της κοινωνίας. Όσον αφορά την παιδεία, επιχειρείται να δοθεί η χαριστική βολή με το μετασχηματισμό της, βάσει των προτύπων που επιβάλλει η διεθνής αγορά. Αυτό συντελεί στη δημιουργία ενός νέου τύπου ανθρώπου (homo economicus) και ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου.

Βεβαίως , ένα στοιχείο που αξίζει να παρατηρήσουμε και να λάβουμε σήμερα υπ' όψιν σχετικά με τα γεγονότα του '73 είναι το πώς μια φοιτητική εξέγερση είναι δυνατόν να προκαλέσει τριγμούς σε ένα καθεστώς και να ανάψει τη φλόγα της αντίστασης. Σαφώς δεν υποστηρίζουμε ότι το Πολυτεχνείο ήταν ο βασικός παράγων πτώσης της χούντας, δε μπορούμε όμως να παραβλέψουμε τον κλονισμό που προκάλεσε. Παρόλ’ αυτά η όποια εξεγερτική διαδικασία διαμορφώθηκε τις μέρες εκείνες, όπως επίσης και η ίδια η λέξη εξέγερση, έχει ενσωματωθεί στην ιδεολογία και τη φρασεολογία του νέου πολιτειακού καθεστώτος. Η πραγματικότητα μετατράπηκε σε εικόνες, που λειτουργούν ως είδωλα προς θαυμασμό, με συνέπεια ν' αποτελούν όργανα παθητικοποίησης των μαζών. Παράλληλα, τα πολιτικά κόμματα επιδιώκουν ν' αντλήσουν πολιτική υπεραξία από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, προσπαθώντας να οικειοποιηθούν και να "φέρουν στα μέτρα τους" τις κινητοποιήσεις. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι σήμερα αρκετά στελέχη κομμάτων επαίρονται για τη συμμετοχή τους στα γεγονότα του '73. Στις μέρες μας, μια φοιτητική κινητοποίηση δε μπορεί, προφανώς, να δώσει λύση στη γενικευμένη κρίση. Ο ισχυρισμός αυτός θα αποτελούσε στην καλύτερη περίπτωση βερμπαλισμό, στη χειρότερη αυταπάτη. Όμως μ' ένα σύγχρονο φοιτητικό ξέσπασμα, ως απάντηση στις επιχειρούμενες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, αλλά και ως έμπρακτη συμπαράσταση στους εργαζόμενους και τα υπόλοιπα κοινωνικά στρώματα που πλήττονται, μπορεί και πρέπει να ταρακουνήσει τη μουδιασμένη κοινωνία.

Στο παρελθόν, κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, η επίθεση του συστήματος απέναντι στις κοινωνικές ομάδες γινόταν στοχευμένα και μεμονωμένα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τα αιτήματα, που εκφράζονταν μέσω των αντιδράσεων της εκάστοτε κοινωνικής ομάδας που βρισκόταν στο στόχαστρο, να φαίνονται στην υπόλοιπη κοινωνία (και πολλές φορές να είναι) συντεχνιακά. Το γεγονός αυτό απέκλειε σχεδόν κάθε δυνατότητα έκφρασης του αισθήματος της κοινωνικής αλληλεγγύης. Ωστόσο, σήμερα η επίθεση του χρηματοοικονομικού συστήματος και των διεθνών αγορών απέναντι στην κοινωνία είναι καθολική, καθώς στρέφεται προς όλες ανεξαιρέτως τις κοινωνικές ομάδες. Η εξέλιξη αυτή, δίνει στην δυνατότητα στην κοινωνία να ενοποιηθεί μπροστά στην κοινή απειλή, φέρνοντας πιο κοντά τους αγώνες των εργαζομένων, των φοιτητών, των συνταξιούχων, των μαθητών. Εμείς δε μπορούμε παρά να συμμετέχουμε και να στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους συλλογικούς αγώνες.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΝΟΜΙΚΗ, ΤΕΤΑΡΤΗ 17/11, 3μμ

ΑΥΤΟΝΟΜΑ ΣΧΗΜΑΤΑ

2010-10-20T03:23:00.000-07:00

Ψήφισμα που κατατέθηκε στη Γ.Σ. Νομικής στις 19/10 και υπερψηφίστηκε:

ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟΥ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΤΟΥ ΑΣΥΛΟΥ

Η περιστολή του δημόσιου χώρου, αποτελεί σταθερή πρακτική της εξουσίας επί του αστικού ιστού, με σκοπό την ολοένα περισσότερη απομόνωση, αποξένωση και ιδιώτευση των ανθρώπων που ζουν στην πόλη. Έτσι επιτυγχάνεται ο αποτελεσματικότερος έλεγχός τους, ο περιορισμός του ελεύθερου χρόνου, της κοινής ψυχαγωγίας και, ως εκ τούτου, η αύξηση της παραγωγικότητάς τους. Κεφαλαιώδη σημασία στη διαδικασία αυτή έχει ο χώρος του πανεπιστημίου και του ασύλου. Εδώ και χρόνια επιχειρείται ο εξοβελισμός του από τον αστικό ιστό και η ιδωτικοποίησή του. Ο χώρος όμως, του πανεπιστημίου δε μπορεί να αποκτήσει πραγματικό νόημα παρά μόνον όταν ξαναγυρνά στον πυρήνα της πρωταρχικής του σημασίας. Μόνο όταν είναι ένας αληθινά δημόσιος χώρος, ένας χώρος ελευθερίας.

Έτσι, εδώ στην Κομοτηνή, αφού εξοστράκισαν τον κύριο όγκο του πανεπιστημίου οκτώ χιλιόμετρα έξω από την πόλη, τώρα προσπαθούν να αποκλείσουν την ελεύθερη πρόσβαση σε ό,τι απέμεινε από αυτό στο κέντρο της πόλης. Συγκεκριμένα, εδώ και λίγο καιρό βγήκε απόφαση, σύμφωνα με την οποία δεν δίνεται άδεια χρήσης του παρόντος αμφιθεάτρου (και ίσως και άλλων χώρων του πανεπιστημίου) για εκδηλώσεις πέραν των μαθημάτων και των Γενικών Συνελεύσεων. Για πρώτη φορά αποκόπτεται σαφέστατα ο ζωνατανός αυτός χώρος από πολιτικές, πολιτιστικές και πάσης φύσεως εκδηλώσεις, όπως συνηθιζόταν δεκαετίες τώρα.

Ως Αυτόνομα Σχήματα δεσμευόμαστε να σπάσουμε την απόφαση έμπρακτα και ζητούμε από το Σύλλογο Φοιτητών Νομικής να την καταδικάσει.

ΑΥΤΟΝΟΜΑ ΣΧΗΜΑΤΑ

2010-10-19T03:15:00.000-07:00

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΗΣ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ

Εδώ και δύο χρόνια η οικονομική λειτουργία του καπιταλιστικού εποικοδομήματος έχει φτάσει σε ένα οριακό τέλμα, οδηγώντας την ανθρωπότητα σε παγκόσμιο επίπεδο στα όρια της ανέχειας. Η χρεοκοπία του τραπεζικού συστήματος και των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων οδήγησαν χιλιάδες εργαζομένους στο δρόμο της ανεργίας, μειώθηκαν θέσεις εργασίας, η περικοπή μισθών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων ήρθαν στην πρώτη θέση της ατζέντας της δημοσιονομικής πολιτικής (η κατάργηση 14ου, 13ου μισθού, αύξηση Φ.Π.Α., κόψιμο επιδομάτων θέρμανσης). Όλα αυτά διαμορφώνουν έναν νέο εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα καθώς η δαμόκλειος σπάθη της ανεργίας βρίσκεται πάνω από τον λαιμό χιλιάδων εργαζομένων. Σκιαγραφώντας έτσι ένα νέο “κοινωνικό συμβόλαιο”, η κυριαρχία της εξουσίας επιζητά την πλήρη υποταγή και οδηγεί το ανθρώπινο γένος στον εξευτελισμό της υπαρξής του. Δημιουργεί νέες μορφές εργαζομένου χωρίς δικαιώματα ασφάλισης, πρόνοιας, σύνταξης, υγείας, μονιμότητας. Το καθεστώς της επισφάλειας, η συνεχής μεταπήδηση από τη μία δουλειά στην άλλη επανανοηματοδοτεί την έννοια της ποιότητας ζωής αφού απλά επιβάλλει την επιβίωση. Παράλληλα η εξουσία εξοπλίζει το νομικό οπλοστάσιο της καταστολής καθώς ψηφίζει νέους εργασιακούς τρομονόμους που χτυπούν την συνδικαλιστική-κοινωνική δράση-αγώνα. Οι ξεπουλημένες γραφειοκρατικές οργανώσεις των εργατοπατέρων της Γ.Σ.Ε.Ε.-Α.Δ.Ε.Δ.Υ. συνεπικουρεί με το κράτος και αποτελεί ένα άλλο δεκανίκι των αφεντικών και του Σ.Ε.Β., υποστηρίζοντας έτσι το σύστημα προσπαθώντας να εγκλωβίσει την κοινωνία σε aνέξοδους-αναίμακτους αγώνες, που περισσότερο μοιάζουν με φιέστες και κομματικές παρελάσεις. Έξω απ το τον χορό που έχουν στήσει τα διεθνή αφεντικά δε θα μπορούσε να μην ήταν και η κυβέρνηση του Μνημονίου. Εκτός απο την ολική επίθεση που εξαπολύει στο ζήτημα των εργασιακών, το ΜΠΑΤΣΟΚ στοχεύει και την παιδεία καθώς η παρανοϊκή υπουργός Διαμαντοπούλου προανήγγειλε τα εξής μέτρα:

• Διοίκηση πανεπιστημίων από managers

Η συγκεκριμένη πρόταση αποτελεί ένα δίαυλο εισόδου του επιχειρηματικού κόσμου στο δημόσιο πανεπιστήμιο. Επόμενο είναι η γνώση να αποκτήσει διαφορετικό περιεχόμενο απολύτως συμβατό με τις απαιτήσεις της αγοράς, με αποτέλεσμα να υποβαθμίζεται ο ουσιαστικός ακαδημαϊκός και ανθρωπιστικός χαρακτήρας της. Ουσιαστικά μιλάμε για μια έκδηλη απόπειρα ιδιωτικοποίησης του δημόσιου πανεπιστημίου. Παράλληλα, το πανεπιστήμιο καθίσταται ετεροδιαχειριζόμενο, αφού οι αποφάσεις για τα ζητήματα που το αφορούν δε θα λαμβάνονται από την ίδια την ακαδημαϊκή κοινότητα. Επομένως, το πανεπιστήμιο χάνει τον αυτοδιοίκητο χαρακτήρα του. Ωστόσο η αντίθεση με το νέο προτεινόμενο μοντέλο διοίκησης δε συνεπάγεται τη στήριξη στην υπάρχουσα κυριαρχία και στην επιρροή που ασκούν οι κομματικές παρατάξεις. Στη συγκεκριμένη περίπτωση πάντως, λόγω της διακύβευσης σημαντικών δημοκρατικών κεκτημένων προέχει η αντίσταση στη νέα απαράδεκτη πρόταση της κυβέρνησης.

• Αξιολόγηση πανεπιστημίων από διεθνείς οίκους

Πρόκειται στην ούσια για ένα ακόμη μεγαλύτερο άνοιγμα στη νεοφιλελεύθερη πολιτική. Η δημόσια εκπαίδευση απονοηματοδοτείται προς χάριν της λαίλαπας των διεθνών αγορών και της κυριαρχίας του οικονομισμού έναντι του ανθρωπιστικού πνεύματος. Καθαυτόν τον τρόπο απαξιώνονται οι ανθρωπιστικές σπουδές, όντας μη ανταγωνιστικές σε μια διεθνή αγορά εργασίας διαμορφωμένη μ’ αυτόν τον τρόπο.

• Κατάργηση πολυετούς φοίτησης

Ο παραλογισμός αυτής της πρότασης είναι εμφανής. Ειδικότερα, κάτω από τις παρούσες συνθήκες της οικονομικής κρίσης όπου πολλοί φοιτητές αναγκάζονται να εργαστούν προκειμένου να ενισχύσουν τον οικογενειακό προϋπολογισμό, μια τέτοια κίνηση λοιπόν θέτει σε κίνδυνο τη συνέχεια των σπουδών τους, δεδομένου ότι δεν έχουν το χρόνο να ασχοληθούν εξολοκλήρου με τα μαθήματά τους. Παράλληλα,αυξάνεται η εντατικοποίηση και περιορίζεται ο ελεύθερος χρόνος των σπουδαστών. Σε κάθε περίπτωση πάντως, οι αιώνιοι φοιτητές δεν κοστίζουν κάτι στο πανεπιστήμιο.

Είναι φανερή λοιπόν η επίθεση της κυβέρνησης σε μια σειρά από δημοκρατικά κεκτημένα του φοιτητικού κινήματος.Πρέπει να γίνει, επομένως, κατανοητό ότι εγκαινιάζεται μια νέα περίοδος για το πανεπιστήμιο, πλαισιωμένη από δυσμενή μέτρα για τους φοιτητές αλλά και για το διδακτικό προσωπικό.

Όλες αυτές οι αλλαγές,τόσο στον χώρο της παιδείας όσο και στον χώρο της εργασίας,οδηγουν σε μια νεα κοινωνική αναδιάρθρωση που επιβάλλουν οι από τα πάνω.Το κράτος,τα κόμματα και τα τσιράκια τους εγκαθιδρύουν ένα καθεστώς φόβου μέσα στην κοινωνία. Ο κοινωνικός αυτοματισμός,ο οποίος στρέφει κομμάτια της κοινωνίας ενάντια σε άλλα, διαρρηγνύει τον κοινωνικό ιστό αφού χτυπά τον πρωταρχικό μηχανισμό σύνδεσης της κοινωνίας, την αλληλεγγύη. Οι μεταβολές είναι τόσο ριζικές που δομικά μεταλλάσουν την «ταυτότητα» των κονωνικών ομάδων. Τα μικροαστικά και μεσαία στρώματα μεσα στο νέο κύκλο του οικονομικού συστήματος εκπίπτουν της θέσης τους και εξισώνονται με τα κατώτερα οικονομικά κομμάτια. Αυτό αποδεικνύει ότι το καπιταλιστικό όνειρο είναι μια νεοφιλελεύθερη φούσκα. Η πραγματικότητα ακυρώνει τις υποσχέσεις της οικονομικής ανάπτυξης, αφού πλέον διαρθρώνεται ένα σύστημα γιγαντιαίων αντιθέσεων. Με αυτό τον τρόπο αναπτύσσονται δύο κοινωνικές ομάδες,των εχόντων-κυριάρχων και των κυριαρχημένων και μη εχόντων.Επομένως βασικά δικαιώματα όπως της παιδείας πλέον γίνονται προνόμια των λίγων που ανήκουν στην οικονομική-κοινωνική ελίτ.Οι επερχόμενες αλλαγές των νέων μέτρων μεταλάσσουν και την υπόσταση του φοιτητή δημιουργώντας μονοδιάστατους και εξειδικευμένους γιάπηδες που γίνονται προιόντα των επιχειρήσεων και καταναλώνονται σύμφωνα με τις ανάγκες τους.Στον βωμό της οικονομικής ανάπτυξης προωθείται η πνευματική αβελτηρία και χάνεται η ουσία της γνώσης και ο δημόσιος χαρακτήρας της παιδείας αφού από τον homo universalis πάμε στον homo economicus.

Απέναντι σ’ αυτά τα καταιγιστικά μέτρα η εξεγερμένη αξιοπρέπεια και η αγανάκτηση σφυρηλατούν ένα μείγμα που σπάει την κοινωνική συναίνεση οδηγώντας τον λαό στους δρόμους με αποκορύφωμα την 5η Μάη όπου η δύναμη της καταστολής δεν μπόρεσε να σταθεί ανάχωμα στην κραυγή ελευθερίας, μία κραυγή που για να είναι ελεύθερη οφείλει να είναι και εξεγερμένη.

Στο προσκήνιο πλέον βρίσκονται η οργάνωση των αντιστάσεων και της κοινωνικής αυτοάμυνας. Σε καθημερινό επίπεδο βλέπουμε πλέον μια συγκρουσιακή χροιά που επικρατεί και εκπορεύεται τόσο από την καταστολή όσο και από το πνεύμα της μηδενικής ανοχής που εκφράζει η εξουσία. Η ιστορική διαδρομή ανθεί από περιπτώσεις που καταδεικνύουν ένα συγκεκριμένο γεγονός: ότι η ελευθερία πάντα αποτελούσε επίδικο των ανθρώπινων κοινοτήτων. Από την Κομμούνα του 1871 στη Ρωσία του 1917 και από την Ισπανία του 1936 στο Μάη του 1968. Η Ιστορία δεν τελειώνει ούτε και παγώνει με καμιά επιβολή της κυριαρχίας. Η ελληνική πραγματικότητα δείχνει ότι μόνο με αγώνες και εξεγέρσεις η κοινωνία παραμένει ζωντανή. Από τον πρώτο νόμο-πλαίσιο και τις καταλήψεις του ΄78-΄79, με το κίνημα των καταλήψεων του ΄91 και το φοιτητικό κίνημα του 06΄-΄07 καθώς και με την εξέγερση του Δεκέμβρη ορθώθηκε ένα τείχος που σταμάτησε τις κυβερνητικές επιθέσεις. Τώρα επιχειρείται η ρεβάνς από την εξουσία. Ας τους απαντήσουμε. Μας φαίνονται ψηλοί επειδή είμαστε γονατισμένοι.

Προτείνουμε:

• ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 21/10 ΚΑΙ ΕΚ ΝΕΟΥ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ
• ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ
• ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΓΩΝΑ

ΑΥΤΟΝΟΜΑ ΣΧΗΜΑΤΑ

ΑΥΤΟΝΟΜΑ ΣΧΗΜΑΤΑ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ- Κείμενο γνωριμίας

2010-10-01T08:09:00.000-07:00

- Αυτόνομα Σχήματα Κομοτηνής: πότε, πώς, γιατί?

Τα Αυτόνομα Σχήματα Κομοτηνής δημιουργήθηκαν από τη φλόγα των φοιτητικών κινητοποιήσεων του ’06-’07, ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που προσπάθησε να προωθήσει η τότε κυβέρνηση με την αναθεώρηση του α.16. Οι όποιοι κομματικοί χρωματισμοί υπήρξαν στο κίνημα εκείνων των ημερών, αντίθετα απ’ότι ισχυρίζονταν οι θιασώτες τους, όχι μόνο δεν εμψύχωσαν τον αγώνα αλλά συνέβαλλαν στην αποδιοργάνωσή του, εμφυτεύοντας μέσα σ’αυτό λογικές ψηφοθηρίας, καθοδήγησης και πρωτοπορίας. Όλα αυτά λοιπόν, κατέδειξαν για μας, την αναγκαιότητα οργάνωσης του συνόλου των αγωνιζόμενων φοιτητών σε αυτόνομους εξωθεσμικούς πυρήνες, με πρόταγμα την αυτό-οργάνωση και την άμεση δημοκρατία.

Αυτονομία, δεν σημαίνει ουδετερότητα, αλλά πάλη μακριά από κομματικές αγκυλώσεις, διαρκής αγώνας για την αυτοθέσμιση της φοιτητικής και εν γένει πανεπιστημιακής κοινότητας.

-Πανεπιστημιακά όργανα-τρόπος παρέμβασης

Εισερχόμενος κανείς στο πανεπιστήμιο έρχεται αντιμέτωπος με τα εξής όργανα διοίκησής:

· Γενική Συνέλευση: Το συλλογικό όργανο λήψης αποφάσεων των φοιτητών της σχολής, όπου καθένας έχει δικαίωμα παρέμβασης και ψήφου.

· Διοικητικό Συμβούλιο (Δ.Σ.): Αναδεικύεται από τις φοιτητικές εκλογές κάθε χρόνο και συμμετέχουν αναλογικά φοιτητικές παρατάξεις, που αναλαμβάνουν να εκπροσωπήσουν το φοιτητικό σύνολο.

· Γενική Συνέλευση Τμήματος: Αποτελείται από καθηγητές και εκπροσώπους των φοιτητών.

· Σύγκλητος: Το ανώτατο διοικητικό όργανο του πανεπιστημίου, που αποτελείται από την πρυτανεία, εκπροσώπους καθηγητών και φοιτητών.

Όπως κατανοεί εύκολα κανείς, η δομή λειτουργίας της πανεπιστημιακής κοινότητας είναι ιεραρχική και βασίζεται στη λογική της ανάθεσης και εκπροσώπησης, αντί της ουσιαστικής, ισότιμης συμμετοχής όλων των ατόμων που συμμετέχουν σ’ αυτή. Αυτό ισχύει τόσο στη διοίκηση του ιδρύματος, όσο και στην οργάνωση των φοιτητών. Οι φοιτητικές παρατάξεις έχουν επινοήσει το λόγο ύπαρξής τους μέσω των φοιτητικών εκλογών, που αναδεικνύουν ένα Δ.Σ. που καλείται να λαμβάνει αποφάσεις στο όνομα των φοιτητών, τη στιγμή που οι ίδιοι προσπαθούν να λάβουν αποφάσεις με την άμεση συμμετοχή τους στις Γενικές Συνελεύσεις. Όμως και αυτή η διαδικασία υπονομέυεται από την ολιγαρχία των ψηφοθήρων συνδικαλιστών. Παρά τη φαινομενική άμεση συμμετοχή του συνόλου των φοιτητών, ουσιαστικά η συνέλευση περιορίζεται σε μια δίνη μικροκομματικών αντιπαραθέσεων των παραταξιακών εκπροσώπων, όπου χάνεται η ουσία των θεμάτων της συζήτησης και η αξία της προσωπικής τοποθέτησης και άποψης. Εδώ, αν δεν είσαι ενταγμένος, είσαι ανίσχυρος. Αν δεν είσαι ψηφοφόρος, είσαι αδιάφορος.

Ως Αυτόνομα Σχήματα εναντιωνόμαστε ολικά στη θεσμική λειτουργία του ελληνικού πανεπιστημίου και παλεύουμε για τη ριζική αλλαγή των διαδικασιών λήψεως αποφάσεων μέσα σ’αυτό. Έχουμε επιλέξει, λοιπόν να μην συμμετέχουμε στις φοιτητικές εκλογές, όχι μόνον επειδή είμαστε αντίθετοι στη νοοτροπία της ανάθεσης και της εκπροσώπησης, αλλά και επειδή δε θέλουμε να αντιμετωπίζουμε κανέναν ως πιθανό ψηφοφόρο. Συμμετέχουμε στις Γενικές Συνελεύσεις και παρεμβαίνουμε προσπαθώντας να βελτιώσουμε, τόσο την ίδια τη διαδικασία, όσο και το Πανεπιστήμιο στο σύνολο της λειτουργίας του μέσα στην κοινωνία.

- Πανεπιστήμιο

Το πανεπιστήμιο ως θεσμός σήμερα είναι η σύνοψη της Ιστορίας του. Έχει το χαρακτήρα που του έχουν προσδώσει οι κυρίαρχες κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις, σε συνάρτηση όμως πάντα με τις εκάστοτε αντιδράσεις στη βάση της κοινωνίας. Έτσι, σήμερα το πανεπιστήμιο, έχοντας χάσει τον ανθρωποκεντρικό του χαρακτήρα και την έννοια του universitas (ελεύθερη κοινότητα διδασκάλων και μαθητών) έχει μετατραπεί σε ένα εργοστάσιο-επιχείρηση που φροντίζει για την παραγωγή ατόμων με χαρατηριστικά υπηκόου και αυριανών ευέλικτων εργαζομένων. Λειτουργώντας ως τράπεζα γνώσης, (ανα)παράγει, συσσωρεύει τη γνώση που κυκλοφορεί στην κοινωνία, διαχειριζόμενο αυτήν όπως οι τράπεζες το χρήμα, και την υποτάσσει στον έλεγχο της αγοράς. Παράλληλα, όμως, το πανεπιστήμιο έχει στοιχεία δήμόσιου χώρου από τη στιγμή που αποτελεί χώρο ελεύθερης διαβούλευσης, αμφισβήτησης και περιέχει σημαντικούς συλλογικούς θεσμούς λήψης αποφάσεων. Με το άσυλο ως ιστορικό κεκτημένο και ασφαλιστική δικλίδα, αποτελεί έτσι μέρος των κοινωνικών αγώνων και σημείο σύνθεσης και εκκίνησης των κινηματικών διεργασιών (Πολυτεχνείο ’73, Φοιτητικά ’06-’07, Δεκέμβρης ‘ο8 κλπ.).

Τη στιγμή όμως που η χώρα έχει εισέλθει σε οικονομική, πολιτική και πολιτειακή κρίση, το ιδιωτικό κεφάλαιο και τα συμφέροντα της αγοράς είναι για άλλη μια φορά έτοιμα να εφορμήσουν στον τομέα της Παιδείας, με τις επευφημίες του Κράτους και της Ε.Ε. Ο νέος νόμος-πλαισιο που επεξεργάζεται το υπουργείο Παιδείας έρχεται να ολοκληρώσει την επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου, μέσω του κατακερματισμού, της εξειδίκευσης, της εντατικοποίησης και της εμπορευματοποίησης της γνώσης. Όπως και στις νομοθετικές διεργασίες του 2006, έτσι και τώρα, οι εξαγγελίες για ιδιωτικά κολλέγια, οικονομικούς μάνταντζερ, χρηματοδότηση από χορηγούς, πιστωτικές μονάδες κλπ. έχουν έναν κοινό παρονομαστή: τη γνώση ως εμπόρευμα και ως προνόμιο

Το δίλημμα Ιδιωτικό ή Κρατικό πανεπιστήμιο είναι επίπλαστο, αφού αδυνατεί να αγγίξει το κέντρο του προβλήματος, τη φύση καθεαυτή της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Απέναντι σε αυτό, προτάσσουμε ένα Πανεπιστήμιο:

· Δημόσιο: όχι με την έννοια του κρατικού, αλλά με αυτήν του αυτεξούσιου, έναν χώρο που αφορά όλους, όπου ο καθένας έχει θέση, δικαίωμα λόγου και γνώμης

· Κοινωνικό: με άμεση και διαρκή αλληλεπίδραση με την κοινωνία, ως ζωντανό κομμάτι της

· Ελεύθερο: με ανοιχτή, χωρίς όρους πρόσβαση του καθενός σε όλες τις λειτουργίες του

-Δράσεις στην Κομοτηνή

Στα τέσσερα χρόνια παρουσίας μας στο φοιτητικό γίγνεσθαι της Κομοτηνής ως Αυτόνομα Σχήματα έχουμε συμμετάσχει τόσο σε αγώνες που έδωσε η φοιτητική κοινότητα της πόλης, όσο και σε κινητοποιήσεις ευρύτερων κομματιών της κοινωνίας.

Συμμετείχαμε στις δράσεις ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της λέσχης του ΔΠΘ σε Ορεστιάδα, Ξάνθη, Κομοτηνή κ.α, συγκροτήσαμε την Πρωτοβουλία Φοιτητών ενάντια στην Σύνοδο των Πρυτάνεων στην Κομοτηνή το Φλεβάρη του 2008, πήραμε μέρος στις κοινωνικές συγκρούσεις του Δεκέμβρη στην πόλη, στον αγώνα των έγκλειστων μεταναστών στη Βέννα, καθώς και στις εργατικές κινητοποιήσεις τον περασμένο Μάη. Σταθήκαμε πάντα δίπλα στους διάφορους φυλακισμένους αγωνιστές, τα θύματα της εργοδοτικής τρομοκρατίας και της κρατικής καταστολής, είτε με ψηφίσματα στις γενικές συνελεύσεις είτε με την παρουσία μας στο δρόμο (βλ. Κούνεβα, Θ.Ηλιόπουλος κ.α).

-Δομή-Λειτουργία των Α.Σ. Κομοτηνής

Λόγω της ενιαιότητας του λόγου και του τρόπου λειτουργίας-παρέμβασης των Αυτόνομων Σχημάτων Κομοτηνής στις σχολές του Δ.Π.Θ, επιλέξαμε να αποτελούν μια ενιαία συλλογικότητα με τη συγκεκριμένη ονομασία και με κοινή συνέλευση.

Τα Α.Σ. λειτουργούν με εβδομαδιαίες ανοιχτές αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις, πλήρη απουσία ιεραρχίας στην οργανωτική τους δομή και πλήρη ανεξαρτησία από κόμματα ή πολιτικές οργανώσεις (δεν αποκλείεται πάντως η συμμετοχή των ατόμων σε άλλες συλλογικότητες, εκτός των Α.Σ.).

Ο τόπος και ο χρόνος των συνελεύσεων αναρτάται στο τραπεζάκι της σχολής, καθώς και στο blog μας.

…οργάνωση χωρίς διαμεσολάβηση

έκφραση χωρίς καθοδήγηση

askomotinis@blogspot.com